Í gær fékk ég í heimsókn til mín tvo kumpána úr hinni svakalegu mormónareglu. Þeir hétu Kane og Abel eða eitthvað slíkt. Þegar ég kom til dyra var það fyrsta sem þeir spurðu mig hvort foreldrar mínir væru ekki heima...mér finnst óþolandi þegar einhver sem er á svipuðum aldri og maður sjálfur spyr mann slíkra spurninga! Ég sagði að þau væru ekki heima og þá var ráðist á þann sem minna má sín með spurningum um lífið og tilveruna og Jesú krist...ég segi sá sem minna má sín vegna þess að ég var í engu ástandi til að rökræða um Jesú krist óundirbúinn og þegar ég var að horfa á sjónvarpið og nýbúinn að troða í mig kínamat úr fermingu systur minnar stuttu áður! Svo vissi ég ekki fyrr en ég hafði tekið við hjá þeim bók sem kallast mormónabók sem fjallar um hvernig Jesús birtist ameríkönum með loforði um að lesa í henni fyrir fimmtudaginn. Ég gæti svo svarið það að ég gat ekki komið þessu liði út fyrir þröskuldinn, það var bara ekki hægt. Í fyrsta lagi töluðu þeir svo bjagaða íslensku að ég varð alltaf að segja já þegar ég átti að tala og í öðru lagi þá skildu þeir jáið mitt varla. Svo virtust þeir ekki skilja sjónarmið mitt þess efnis að kannski væri sniðugra fyrir mig að lesa biblíuna fyrst áður en ég færi að lesa einhverja mormónabók.
En allavega, sölutrixið virkaði á mig, ég fór upp og gluggaði í það sem ég átti að lesa! Þetta snýst um það að einhver John Adams eða Smith eða eitthvað á að hafa fengið vitrun eða sýn árið 1838 frá Jesú og hann á að hafa skrifað fyrir hann á einhverjar töflur og skrifað einverjar bækur fyrir hann sem trú þeirra byggist á. Því miður fann ég engin boðorð en gaman hefði verið að vita hvers vegna sá sem ekki er mormóni er dæmdur til að komast ekki til himna. Kannski svipaðar forsendur og krossinn hefur til að dæma allt og alla, jafnvel þó maður eigi ekki að dæma aðra menn...fyrir utan Guð sjálfan kannski.
Því miður verð ég ekki heima á fimmtudaginn eins og ég hafði lofað öldrungi Kane og öldrungi Abel þar sem ég er að fara á aðalfund fnís, en hugsanlega skrifa ég þeim bréf þess efnis að ég hafi ekki áhuga á trú sumra bandaríkjamanna...sérstaklega ekki þegar reynt er að seljamér hana í gegnum hurðarlúguna!
Komiði sæl. Í gær fór ég á úrslitakeppni morfís í háskólabíó. Þar áttust við VÍ og MH í æsispennandi keppni þar sem málefnið var 'er maðurinn heimskur?'. Það er skemmst frá því að segja að ég Ester og Eiríkur félagi minn sátum vitlausu meginn við helminginn, þ.e. versló meginn-heimskulegt ekki satt? Mér fannst svolítið eins og í gær hefðu hlutskipti liðanna svolítið snúist við frá því ég var í MH og MH ræðuliðið var þekkt fyrir sprell og vitleysu. Í gær voru ræður MH liðsins málefnalegar en Versló afturámóti var með sprell og slangur í sínum ræðum. Mér fannst tvær ræður standa uppúr, fyrsta ræða verslunarskólans og seinni ræða Halldórs Halldórssonar í MH liðinu sem eflaust hefur haft afa sinn Halldór Laxness í anda við hlið sér á sviðinu.
Úrslit þessarar keppni voru umdeild, Versló vann með 1544 stigum gegn 1543 stigum eða einu stigi sem er ótrúlega lítill munur. Þar að auki dæmdu tveir af þremur dómurunum MH sigurinn, en svona er þetta betra liðið vinnur ekki alltaf. Umfjöllun um keppnina má eflaust finna á síðunni morfis.tk.
Þið getið rétt ímyndað ykkur hversu vandræðalegt það var að sitja vitlausu megin í stúkunni þegar úrslitin bárust þó það hefði verið enn verra ef það hefði farið á hinn veginn...við hefðum eflaust ekki sloppið heil frá því!
Pulsur komu í umræðuna á síðunni hennar Hjördísar danadrottningar. Þar er því haldið fram að ég hafi unnið einhverja pulsuátskeppni með skitnar fimm pulsur! Þetta var aldeilis ekki nein keppni! Hefði þetta verið keppni hefði ég torgað í það minnsta tíu pulsum ef ekki fjörutíu og fimm pulsum sem væri mjög gaman. Ég á það nefnilega skilt með heimsmeistaranum í pulsuáti að vera frekar í mjórri kantinum heldur en hitt. Umræddur heimsmeistari er lítill og mjór Japani sem étur brauðin fyrst og pulsurnar svo og ég man ekki hversu margar pulsur hann getur étið í einum rykk, en það er með ólíkindum magnið sem hann torgar! Því lýsi ég yfir frati á þennan fúla Japana sem gefur sig út fyrir að vera maður. Þetta er vanvirðing við pulsugerðalistina að éta brauðið sér og pulsurnar sér, að sjálfsögðu verður maður að éta þær með öllu sem þær eiga að vera með hverju sinni! Á Akureyri étur maður þær með rauðkáli og majónesi og öllu tilheyrandi og í Frakklandi étur maður þær í vasa. Maður fer bara á staðinn og segir ég ætla að fá pulsu með ÖLLU, pulsa avec alles(Hef aldrei lært frönsku en gaman væri að vita hvort þetta gæti skilað e-u), 'one hotdog please' eða 'jeg vil have en pulse' eða 'eine berliner bitte' og það sem þið fáið í hendurnar því torgiði...pulsur eru besti matur í heimi mmmMMM!
Ætli maður verði ekki bara að gera svo vel og brjóta þessa ritstíflu þetta gengur ekki lengur! Síðustu daga hefur ekkert merkilegt gerst í mínu lífi og því hef ég ekkert til að segja frá hér né annars staðar. Þið ættuð bara að prófa að sitja á hliðina á mér...samtalið gæti verið svona:
Ari: Hæ!
E-r: Hæ!
Ari: Eitthvað að frétta?
E-r: Nei, en af þér?
Ari: Nei...
E-r: ...
Ari: ...
Sumsé vandræðalegt...
En eitt er þó í gangi sem ég reyndar held bara fyrir mig...eða allavega fram að þessu. Þetta er nefnilega svoldið shallow en nú getið þið dæmt um það. Ég er í veðmáli við enga aðra en mína heittelskuðu hana Esteri. Veðmálið snýst um það að ég á að ná af méreinu prósenti af fitu á einni viku. Byrjaði í þrettán komma eitt prósent og er búinn að vera að æfa stíft síðan og drekka mikið vatn. Að öðru leyti lifi ég bara eins og venjulega, drekk mikið kók borða mikið súkkulaði og svo framvegis. Rúsínan í pylsuendann er sú að í verðlaun fyrir sigur í þessu ágæta veðmáli er ekkert annað en hamborgaramáltíð! Þannig að ég verð fljótur að ná mér aftur í mitt gamla form eftir átakið.
Ég hef eiginlega beðið alla vikuna eftir því að geta hætt að seita visku og byrjað að seyta henni svona eins og á að gera það!
Vikan hefur liðið eins og allar hinar...HRATT! Ari Már Fritzson er sestur í rússíbanann og hann er á fleygiferð. Finnst ykkur ekki tíminn líða hratt? Ég vildi að allavega leiðinlegu stundirnar liðu aðeins hægar, þá hefði maður aðeins undan straum upplýsinga og flæðis! Ég vildi eiginlega að maður ætti svona tómarúm sem væri til dæmis væri ilströnd á Ítalíu sem maður gæti horfið til í tímaleysi hvenær sem maður vildi. Pæliði í þægindunum, þú ert dauðstressaður í prófi, hverfur til toscana héraðs í mánuð kemur aftur endurnærður og neglir prófið svo ekki sé meira sagt! Þetta er minn draumur (gott og fyndið væri ef einhver kommentaði núna: 'Góður draumur maður'!)
Fór á árshátíð um helgina. Hvílíkt stuð! Ég hitti afskaplega marga sem ég þekki sem er fínt þar sem þetta var árshátíðin sem Ester á. Árshátíðin var haldin einhversstaðar niðri í bæ og var einn hluti matarins mjög góður en það var hörpudiskur vafinn inní beikon. Allt hitt var sæmilegt. Hins vegar vóg stemmningin það upp að öllu leyti þar sem hún var til fyrirmyndar! Egill og Elín voru í góðu stuði og líka svo endalaust margir aðrir!
Svo var haldið á hinn guðsvolaða stað Sólon. Þennan stað fór ég síðast á í sumar og líkaði ágætlega þá, en núna er þetta orðinn kjötmarkaður helvítis þar sem fimmtán ára strákar á sterum og með gerviskýrteini labba um kokhraustir og með látalæti! Mér sem sagt líkar ekki lengur við Sólon, ja og ef ég á að vera hreinskilinn um samkynja verur mínar sem fóru á kostum í stóra heila (Þessi húmor fellst í konceptinu sem fjallar um tvo heila karlmanna til dæmis mínir heilar, annar heilinn er staðsettur hauslægt en hinn dauslægt ef þið skiljið hvað ég meina! Og það er sá dauslægi sem kallast stóri heili...) þá verð ég að segja að ég lít á okkur sem hina mestu fávita...stundum! Reyndar hefur kvenkynið líka sína svörtu sauði eins og gengur, Ester getur vitnað um það! Í sumar var ein gellan á sólon ekki einu sinni með litla heila, hún gekk offörum ef svo má segja...ekki satt Ester?
En sem sagt í gær kom svo bakslagið...ég varð afar hress í maganum og hausnum ef þið skiljið hvað ég meina! Svo þurfti ég að skúra og hugsa um hinn sjúklinginn, hana Esteri en við virðumst bæði hafa nælt okkur í eins dags flensu á laugardagsnóttina. blikk! blikk! Þá sérstaklega hún ; ) Reyndar er máttur slísí borgaranna endalaus mikill sem sannaði sig í gær!
Allir sem voru á árshátíðinni eiga hrós skilið fyrir gleðilæti og móral í mínus fyrsta veldi eins og stærðfræðingarnir mundu eflaust kalla þetta! : )
nema vitaskuld þeir sem hafa ofvirkan litla heila, þó þeir hafi ekkert gert nema að vera fyrir mér og eyðileggja sólon reynsluna að eilífu!!!
Ég stefni að því að vera reibrennandi sænskutalari í lok þessa tímabils (annar eins og slappa fólkið kallar það), af hverju er það stefnan gætu einhverjir spurt sig en ástæðan er sú að ég er að vinna sænsk dæmi í hreyfifræðinni minni. Dæmi um snilli mína í sænsku máli:
Hur stort vridmoment har axelflexorarna at motverka i borjan?
Axelled
Patient
Sáuði þetta?!? Hvílíkir tilburðir! Ég held að engin þurfi framvegis að efast um mig sem sænskumælandi mann! Sænskan hefur tvímælalaust heltekið hjarta mitt...spurning um að hætta bara í sjúkraþjálfun og byrja í sænsku???
Hafiði tekið eftir því að um tyggjó gilda ákveðnar reglur. Í fyrsta lagi má aldrei laumast til að fá sér tyggjó! Þá er alltaf hættan á því að einhver sem er með þér taki eftir því og haldi að þú viljir ekki að hann/hún fái og getur þar með orðið vondur útí þig sem tyggjófeluborðara!
Önnur reglan í sambandi við tyggjóát er þegar að þú færð þér tyggjó þá bíðurðu fólkinu í kringum þig, ef þú situr þá bíðuru fólkinu þér til hægri og vinstri en þarft ekki að gera meira en það. Önnur taktík er til í þessum efnum og hún er sú að þú takir pakkann úr vasanum, fáir þér og látir svo pakkann á borðið í allra augsýn og látir hann vera þar í svona eina tvær mínútur, þar með getur fólkið sjálft 'frekjast' til að spyrja þig hvort það megi fá hjá þér tyggjó og er þessi leið því sú sniðugasta!
Síðasta reglan sem gildir um tyggjóát er sú að þú bíður aldrei fólki tyggjó án þess að fá þér tyggjó sjálfur. Fólk getur tekið því misvel enda ertu með þessu að segja að það sé andfúlt! Reyndar geta skapast skemmtilegar umræður ef einhver spyr þig hvort hann/hún sé andfúl/l en það er allt annar handleggur.
Ég fór á bretti til Akureyrar um helgina í dúndrandi færi og hörkufjöri með Stigli félagi stærðfræðinema. Skrýtið að djamma, ja eða bara hanga með stærðfræðinemum...þeir eru fyndnir! Á heimleiðinni var verið að velta fyrir sér hvernig landið lægi ef það væri ekki í fyrðrúmi heldur einhverju öðru rúmi, en eðlisfræðireglur jarðarinnar gilltu samt. Einnig var farið í maður er nefndur og komu þá fyrir menn á borð við bekkjarbróður Nash (beautiful mind gaurinn) sem er Íslendingur nota bene en skítt með það stærðfræðingar eru ágætisfólk.
Svo var haldið á grillhúsið á laugardeginum, allur sextán manna hópurinn. Pantaður var burger sem var tveimur vinnandi mönnum of erfið pöntun því fyrsti borgarinn kom einum og hálfum tímum á undan þeim síðasta. Og ekki nóg með það, þegar við fengum borgaran okkar og höfðum tekið nokkra góða bita, kom afgreiðslustúlkan og sagði við okkur: "Kokkurinn gleymdi að setja sveppina og laukinn á, ég vona að ykkur sé sama þó þið hafið þetta svona í skál". Daginn eftir fór sami hópur á Subway og fékk afgreiðslu á korteri!
